πιντής (ο) [Ουσιαστικό]

1. γιός στο Αρχείο το εξηγούν αλήτης, φτωχός. Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Παράδειγμα:
   Πιντίδοι επιντίδευαν στου βασιλά την πόρταν.