ρεχίν (το) [Ουσιαστικό]

1. ενέχυρον, υποθήκη Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Παράδειγμα:
   Βάλλω την κεμεντζ̌έ μ’ ρεχίν, δανείσκουμαι παράδας

2. ενέχυρο, υποθήκη Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου - Κηρυκόπουλος Μιλτιάδης

   Προέλευση:
   αραβική, απο την αραβική λέξη rehin