ραγίν (το) [Ουσιαστικό]

1. ρακίν Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ιδίωμα:
   Λίτσασα Νικοπόλεως.

   Παράδειγμα - Επιπλέον Ερμηνεία:
   Ραγίν και μεζέγιες εξ̌ούκιν ’κ’ ίνουτον (δεν έλειπε).