εφκιάρ (το) [Ουσιαστικό]

1. πάθος, λύπη, μελαγχολία Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τούρκικη

   Ιδίωμα:
   Σαντάς

   Παράδειγμα:
   1) Πίνω σε ασ' εφκιαρόπο μ' κι ασήν τυριαννισίαν.
   2) Μάνα 'κι παίρω τιλκιά, κρούει τ' αξινάρ' με τ' εφκιάρ'.

   Υποκοριστικό:
   εφκιαρόπον

   Ομόρριζα - Παράγωγα:
   εφκιαρλα̤νεύκουμαι = συγκινούμαι, μελαγχολώ
   εφκιαρλής, -ήσα, -ίν

2. στεναχώρια, πάθος Πηγή: Ιδίωμα Χαψίκιοϊ και Περιχώρων - Στυλιανός Κων. Κυκκίδης