ινκιάρ (το) [Ουσιαστικό]

1. άρνηση Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Παραδείγματα:
   1) Εποίκεν ινκιάρ’ ντο επαίρεν ασά χͮέρ’ α̤τ’ παράδας.
   2) Εποίκεν τιπ ινκιάρ' ντο έκλεψεν (παντελής άρνηση).