βοετός (ο) [Ουσιαστικό]

1. βουητό, βοή Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   από το ρήμα βοώ

   Παράδειγμα:
   Εσκέπασαν τη ποταμί' τον βοετόν.