βεχίον (το) [Ουσιαστικό]

1. βήχας Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   από το αρχαία ουσιαστικό βήξ

   Παράδειγμα:
   Σον βεχͮίον εβάλλ'ναν τα ποδάρα̤ σο ζεστόν το νερόν ως να ιδρών’νε.