κουσμέτ (το) [Ουσιαστικό]

1. πεπρωμένον, μοιραίον Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Ιδίωμα:
   Αργυρούπολης

   Παραδείγματα:
   1) Έπαρ' εμέν' το παλικάρ', εγώ είμαι το κουσμέτ'-ι-σ'.
   2) Δέβα, αράεψον αλλού το κουσμέτ'-ι-σ'.