δυστυχία (η) [Ουσιαστικό]

1. στέρηση Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   από το ρήμα δυστυχώ = στερούμαι

   Παράδειγμα:
   Τρανόν δυστυχίαν επέρασεν η Σαντά.