1. Προέλευση:
από το αττικό κρούω
2. Σχόλια:
Ενεστώτας: κρούω
Παρατατικός: εκρούνα
Μέλλοντας: θα κρούω
Αόριστος: εντώκα, ανώμαλα σχηματισμένος από το ενδίδω- ενέδωκα
3.Παραδείγματα:
Μην κρού'ς δυνατά την πόρταν.
Καθ΄ κα καλ'α γιατί θα κρούω σε.
4. Αναφορά:
Ρυτήρι κρούων γλουτόν...(Σοφοκλέους Αποσπάσματα 501)
(προστ. του ρήματος κρούω)