κακοπεγάνευτος (ο) [Επίθετο]

1. αυτός που επιζητά πολύ καλά πράγματα ή σύντροφο χωρίς ελαττώματα Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παράδειγμα:
   Η θα̤γατέρα τ’ κακοπεγάνευτος έν’ και ’κ’ έντρισεν.