ορτάς (ο) [Ουσιαστικό]

1. συνέταιρος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Ιδίωμα:
   Οινόης

   Παράδειγμα:
   Εκατούρησε κι ο πεντικό στη θάλασσα κ’ εγέννησεν ορτάσ̌.