κακάτς (το) [Ουσιαστικό]

1. φαλάκρα Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παράδειγμα:
   Αοίκον κακάτς που έχͮ’ αέτς παθάν’.