Προέλευση: από το αρχαίο ρήμα κλαίω
Παραδείγματα: 1) Ας κλαίει π’ αποθάν’ παραπονιέμαι. 2) Κλαίω το κιφάλι μ’. (είμαι κλαψιάρης) 3) Σόν Άδ’ κλαιμένος θα πάει. 4) Άμον κλαιμένος Μάρτ’ς. (σκυθρωπός)