λώτσος (ο) [Επίθετο]

1. ανόητος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   από το αρχαίο επίθετο αγαθός - λώων - λῶστος (αγαθότατος), ότι είναι από το λώστος φαίνεται από το θηλυκό λωστάρα (αγαθιάρα - ανόητη)

   Ομόρριζο - Παράγωγο:
   λωστοπέρτς (ανόητος)

2. αγαθιάρης Πηγή: Γλωσσικά Πόντου - Νίκου Σιδηροπούλου

   Επίθετο τριγενή - δικατάληκτο:
   ο λώτσος, η λωστάρα καὶ λωκάρα

3. αφελής, άβλαβος υπερβολικά αγαθός Πηγή: Γλωσσικά Πόντου - Νίκου Σιδηροπούλου

   1. Σχόλια:
   Υπερθετικός του επιθέτου σε δύο γένη δικατάληκτα, λώτσος και λωστάραή λωκάρα. Ανώμαλο υπερθετικό λώστος στο συγκριτικό του επιθέτου αγαθός [λώων, λώστος και εξ' αγγραματισμού λώτσος.
   [αγαθός αμείνων άριστος / αγαθός κρείττων κράτιστος / αγαθός βελτίων βέλτιστος / αγαθός λώων λώστος, λώστη, λώστον ]. Στην αττική διάλεκτο λώτσος.

   2. Παραδείγματα:
   Βρέ τον λώτσον.
   Λώτσο ορία γελούνε σε!

   3. Αναφορές:
   Ω λώστε Πώλε... ( Πλάτωνος Γοργίας 467 Β')
   Τα λώστα βουλεύων περιθείν τιτάνας... (Αισχύλου Προμηθέας 204)
   Λώστον δε το ζήν (Σοφοκλή Αποσπάσματα 356)