κλάσιμον (το) [Ουσιαστικό]

1. το να κλάνει κανείς Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παράδειγμα:
   Ατώρα με τ’ έναν κλάσιμον και με τα δύο το βούδ’ ’κί σκούται.