κιουριουλτί (η) [Ουσιαστικό]

1. θόρυβος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική, από την τουρκική λέξη κιρουτλή

   Παράαδειγμα:
   Αβούτο το κιουριουλτίν πάλι μ’ εγενίσκουτονε.