κιουρουτλή (η) [Ουσιαστικό]

1. θόρυβος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική, από την τουρκική λέξη κιρουτλή

   Παράδειγμα:
   Εποίν’νεν λογιών λογιών κιουρουλτία.