κιρίτς (το) [Ουσιαστικό]

1. δοκός Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παράδειγμα:
   Εστύλωσεν τα πόρτας με τα κιρίτσ̌α̤.

   Ιδίωμα:
   'Όφεως