κιαβκίρ (το) [Επίθετο]

1. διάτρητος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Παράδειγμα:
   Με τα μολύβα̤ κιαβκίρ’ εποίκαν ατον.