κιαβούρης (ο) [Επίθετο]

1. άπιστος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική, από την τουρική λέξη κιαούρ

   Ιδίωμα:
   'Οφεως

   Παράδειγμα:
   Πώς εγνάεψες ντο είμαι κιαβούρης;