ζευλίν (το) [Ουσιαστικό]

1. Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ερμηνείες:
   1) ξύλο ή σίδερο που βάζουν στο ζυγό στο δεξιό και αριστερό άκρο
   2) αλλάζω γνώμη, αθετώ συμφωνία (μεταφορικά)

   Παράδειγμα:
   Κλωθώ τα ζευλία (αλλάζω γνώμη, αθετώ συμφωνία, μεταφορικά)

2. Πηγή: Ιδίωμα Χαψίκιοϊ και Περιχώρων - Στυλιανός Κων. Κυκκίδης

   Ερμηνεία:
   το ένα από τα δύο κάθετα ξύλα στο ζυγό της βοϊδάμαξας

   Παράδειγμα:
   Μη κλώεις τα ζευλία. (μην αλλάζεις τα λόγια σου, μεταφορικά)

3. Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου - Κηρυκόπουλος Μιλτιάδης

   Ερμηνεία: η ζευγλή των βοδιών, το καμπυλωτό μέρος του ζυγού όπου μπαίνει ο λαιμός του ζώου

4. το σίδερο του ζυγού των ζώων Πηγή: Γλωσσικά Πόντου - Νίκου Σιδηροπούλου

   Προέλευση:
   από το αρχαίο η ζεύγλη, παράγωγο του ρήματος ζευγνύω, ζεύγνυμι
   <θαλερή δ' εμιαίνετο χαίτη ζεύγλης εξεριπούσα παρά ζυγόν αμφοτέρωθεν- κι η πλούσια χαίτη του λερόνοταν καθώς ξέφευγε από τα ζευλία κι από τις δύο μεριές του ζυγού- Ιλιάδος Ρ 440>

   Πτώσεις:
   ονομαστική το ζευλί(ο)ν
   γενική τοι ζευλί'
   αιτιατική το ζευλί'ν

   Παράδειγμα:
   « Πέρασον τα ζευλία σόν ζυγόν!»