αρκά (η) [Ουσιαστικό]

1. ράχη, πλάτη Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Ιδίωμα:
   Οινόης

   Παραδείγματα - Επιπλέον Ερμηνείες:
   1) Κάτιναν εχτυπήσανε και βάι, αρκά μ’, είπε.
   2) Εβγαίνω αρκάν. (υπερασπίζομαι)