παντζεχίρ (το) [Ουσιαστικό]

1. πανάκεια μικρές πέτρες στρόγγυλες που εύρισκαν μέσα στα εντόσθια των ζώων, και από τις οποίες έξυναν και έριχναν στο νερό ή ρακί του αρρώστου Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   περσική, από την περσική λέξη pantzexri

   Ιδίωμα:
   Σαντά

   Παράδειγμα:
   Σιφτά̤ ν παντζ̌εχίρ', έδιναν τοι φαρμακωμέντς.