παρμακλούχ (το) [Ουσιαστικό]

1. κιγκλίδωμα συνήθως ξύλινο Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Παράδειγμα:
   Το παλγόν ατουν με τα παρμακλούχα εν'.