πλάκα (η) [Ουσιαστικό]

1. παλάμη Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ιδίωμα:
   Οινόης

   Παράδειγμα:
   Παίρει και του κοριτσιού το χͮέρι, να ντρανά την πλάκαν ατες.

2. 1) επιφάνεια πλατειά και επίπεδη 2) η πέτρινη πλάκα 3) η πλάκα του μαθητή 4) το πέλμα της κάλτσας 5) η ανοιχτή παλάμη Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου - Κηρυκόπουλος Μιλτιάδης

   Προέλευση:
   από το αρχαία ελληνική λέξη πλάξ