παντζά (η) [Ουσιαστικό]

1. καπνοδόχος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ιδίωμα:
   Νικόπολις

   Παράδειγμα:
   Οι ερίφοι εχαλάνηναν την παντζ̌άν, για να κατηβαίνουν παίρουν τη Μορφήν.