φατέν (το) [Ουσιαστικό]

1. ξύλινο εργαλείο με το οποίο ύφαιναν τα φοτοδέμια και κασίκια. Είχε το σχήμα του τσεκουριού με το οποίο κόβαμε ή κοπανίζαμε το κρέας για κιμά και το ονομάζαμε σατούρ. Το κατασκεύαζαν από πυξάρι για να είναι βαρύ Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ιδίωμα:
   Σαντάς

   Παράδειγμα:
   Με το φατέν εδέκεν έναν την κάταν κι εσκότωσεν ατεν.