μοναρά (η) [Ουσιαστικό]

1. είδος υφάσματος μεταξωτού στιλπνού και κυματοειδούς Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παράδειγμα:
   Η ζουπούνα τη νύφες μοναρά̤ν έτον.