μιτίρτς (ο) [Ουσιαστικό]

1. έπαρχος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Παράδειγμα:
   Τη Σαντάς ο μιτίρτς σον πόλεμον απέσ’ ση Κρωμ’ έστεκεν.

   Ομόρριζο - Παράγωγο:
   μιτιρλούχ (επαρχία)