στουπίν (το) [Ουσιαστικό]

1. στουπί Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παραδείγματα - Επιπλέον Ερμηνείες:
   1) Σο κιριάτσ̌ετάραξαν στουπίν να γίνεται αθάνατον.
   2) Εμέτ’σεν κ’ εγέντον στουπίν. (μεθάω πολύ, γίνομαι στουπί)

   εμέτ’σεν: από τον τύπο εμέθυσεν, με συγκοπή της συλλαβής (θυ) και συγχρόνως τροπήτου δασέος (θ) στο ψιλό (τ). Παράβαλε το νεοελληνικό κάθισε-κάτσε

2. στουπί Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου - Κηρυκόπουλος Μιλτιάδης

   Προέλευση:
   από την αρχαία ελληνική λέξη στυπείον= χοντρό και ακατέργαστο λινάρι