μαγαρά (η) [Ουσιαστικό]

1. σπηλιά, σήραγγα δωμάτιο σκοτεινό πλάι στο σταύλο, όπου κρύβονταν από τους Τούρκους οι χωρικοί της Νικοπόλεως Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Παραδείγματα:
   1) Επροφτάσαμε κι εσέβαμε ση μαγαράν κ’ εγλιτώσαμε.
   2) Μαγαράν κρούει. (πέθανε πρίν, Ιδίωμα: Σταυρί)
   3) Οι Τούρκ’ εύραν τη μαγαράν ντ’ εκρύφκουσαν οι Σαντέτ’.

2. σπηλιά Πηγή: Ιδίωμα Χαψίκιοϊ και Περιχώρων - Στυλιανός Κων. Κυκκίδης