γούρος (ο) [Ουσιαστικό]

1. γενναίος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ποιητικό

   Προέλευση:
   από το ουσιαστικό άγουρος = άνδρας

   Παράδειγμα:
   Είχͮεν γούρους και στρατηγούς φίλους τους λεοντάρους.